Dolina Suchej Wody - Hala Gąsienicowa - Czarny Staw Gąsienicowy - Przełęcz Między Kopami - Boczań - Kuźnice

Wycieczkę zaczynamy na Brzezinach (1007 m n.p.m.) przy Drodze Oswalda Balzera prowadzącej z Zakopanego do Morskiego Oka. Została ona tak nazwana na cześć profesora prawa Oswalda Balzera, który bronił polskich praw w sporze o Morskie Oko. Budowę drogi zakończono w 1902 roku. Do lat 50-tych XX wieku była to droga bita z tłucznia wapiennego.

Ruszamy czarnym szlakiem, który prowadzi dnem Doliny Suchej Wody. Jest to droga gospodarcza do schroniska udostępniona także dla rowerzystów. Szlak prowadzi w sąsiedztwie potoku Sucha Woda. Nazwa potoku pochodzi od tego, że  jego koryto jest w większości suche ponieważ część wód tej doliny przepływa kanałami krosowymi do sąsiednich dolin. Woda pojawia się w nim tylko po większych opadach. Koryto wypełnione jest otoczonymi przez wodę granitowymi głazami. Ich rozmiar uświadamia jaka ilość wody płynie tu podczas letnich ulew. Wiele z nich porośnięte jest czerwonymi glonami. Koryto potoku tworzy geograficzna granicę między Tatrami Zachodnimi i Wysokimi. Przechodząc przez mosty będziemy zatem raz w Tatrach Zachodnich a raz w Tatrach Wysokich.

Na kilku osuwiskach możemy zobaczyć przekroje moren zbudowanych z materiału przytransportowanego tu przez lodowiec z górnej części doliny jest to zarówno drobny żwir i piasek, jak i wielkie głazy ważące nieraz po kilka ton. Na takim podłożu tworzą się bardzo ubogie gleby,  na których dominują świerki. W ich runie rośnie dużo mchów i borówek. Pnie i gałęzie drzew pokrywają liczne porosty świadczące o małej ilości zanieczyszczeń w powietrzu. W wielu miejscach można obserwować działalność wiatru halnego i kornika. 

W rejonie zarastającej polany Psia Trawka nasz szlak przecina pierwszy znakowany szlak w Tatrach Polskich z 1887 roku prowadzący z Zakopanego do Starej Roztoki.

Po około 2 godzinach marszu docieramy do Schroniska PTTK Murowaniec (1500 m n.p.m.). Jest to jedno z największych schronisk w Tatrach. Zostało wybudowane w latach 1921-25 roku przez Wojsko Polskie. Budynek ma ściany wymurowane z dużych granitowych głazów. Ciekawostkę wystroju wnętrza Murowańca jest balustrada na schodach ozdobiona motywem parzenicy ze swastyką, nazywaną przez górali „krzyżykiem niespodzianym”. Był to ulubiony znak Mieczysława Karłowicza, który używał go do znakowania szlaków w Tatrach. Były to czasy, kiedy ten starożytny symbol nikomu się jeszcze źle nie kojarzył. Schronisko posiada 120 miejsc noclegowych. Na parterze są toalety i duża jadalnia z kuchnią i bufetem.

Po odpoczynku w schronisku kontynuujemy wycieczkę niebieskim szlakiem. Przekracza suche zazwyczaj koryto potoku Sucha Woda i kierujemy się w stronę Doliny Czarnej Gąsienicowej. Niedługo za ostatnimi świerkami, poniżej szlaku znajduje się duży głaz upamiętniający miejsce gdzie w lutym 1909 roku, podczas samotnej wycieczki narciarskiej w lawinie śnieżnej zginął Mieczysław Karłowicz – kompozytor, dyrygent, taternik i fotograf.

Szlak prowadzi stokami Małego Kościelca, ponad wypełnionym morenami dnem doliny, pokonuje niewielki próg i doprowadza nad brzeg Czarnego Stawu Gąsienicowego. Położone na wysokości 1624 m n.p.m. jezioro ma prawie 18 ha powierzchni i 51 m głębokości -  jest największym zbiornikiem wodnym w tej dolinie. Znajduje się on w kotle polodowcowym, który z trzech stron otoczony jest stromymi ścianami skalnymi. Od północy wylot kotła zagradza morena czołowa. Nad brzegi Czarnego Stawu opadają stoki Żółtej Turni, Granatów i Kościelców a w głębi panoramy wznoszą się Kozi Wierch i Zamarła Turnia. Staw został sztucznie zarybiony w 1881 r.

Do Murowańca wracamy tym samym szlakiem. Dalej idziemy w kierunku Kuźnic wciąż trzymając się niebieskich znaków. Przechodzimy przez Rówieński z grupą budynków – zabytkowe szałasy pasterskie, budynki TPN i ośrodek szkoleniowy dla taterników. Potocznie tej rejon nazywa się Halą Gąsienicową. Nazwa ta pochodzi od licznego na Podhalu rodu Gąsieniców, którzy dawniej wypasali tu owce - Rozciąga się stąd piękna panorama otoczenia Doliny Gąsienicowej. Latem kwitną tu na różowo łany wierzbówki kiprzycy. To roślina, która zarasta wiatrołomy i zarastające polany. Dalej po prawej stronie szlaku posadzono limbowy zagajnik. Przez  zarastającą kosodrzewiną Rówień Królową dochodzimy do Przełęczy między Kopami (1499 m n.p.m.). Osłania się tu widok na Dolinę Jaworzynkę. Dalej schodzimy przez Skupniów Upłaz z widokiem na Dolinę Olczyską, Kopieniec i Nosal. Powyżej ścieżki możemy podziwiać warstwy wapieni i dolomitów. Latem jest tutaj bujna roślinność. Występuje tu licznie reliktowa krzewinka - dębik ośmiopłatkowy. Niżej schodzimy leśną drogą przez Boczań do Kuźnic. Czerwone zabarwienie gleby pochodzi od związków żelaza występujących w skałach. Las dookoła to głównie sztuczna monokultura świerkowa, ale pod koniec szlaku zachowało się kilka jodeł, które zwracają uwagę swoimi grubymi pniami. Wycieczkę kończymy w Kuźnicach.